ความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดของผู้ดูแลกับการใช้วาจารุนแรงและการลงโทษทางร่างกายต่อเด็ก ในพื้นที่ชายแดนใต้ที่ยากจนของประเทศไทยในช่วงการระบาดของโควิด-19

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ: (1) อธิบายระดับความเครียดของผู้ปกครอง การใช้วาจารุนแรงต่อเด็ก และการลงโทษทางร่างกายที่ผู้ดูแลรายงานด้วยตนเอง และ (2) ประเมินว่าความเครียดของผู้ปกครองในระดับปานกลางขึ้นไป มีความสัมพันธ์กับการใช้วาจารุนแรงและการลงโทษทางร่างกายต่อเด็กหรือไม่

การศึกษานี้ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างหมู่บ้านจำนวน 12 แห่ง และสุ่มครัวเรือน 40 หลังต่อหมู่บ้านในพื้นที่ชายแดนใต้ของประเทศไทยที่มีความยากจน ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ผู้เข้าร่วมการศึกษา ได้แก่ ผู้ดูแลเด็กจำนวน 466 คนที่อาศัยอยู่ในครัวเรือนที่สุ่มได้

เจ้าหน้าที่เก็บข้อมูลที่ผ่านการฝึกอบรมใช้แบบสอบถามมาตรฐาน ST-5 เพื่อประเมินระดับความเครียด และสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เป็นผลลัพธ์ของการศึกษา ซึ่งผู้ดูแลรายงานด้วยตนเอง

การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกพหุคูณ พบว่าผู้ดูแลประมาณ 19.1% รายงานว่ามีระดับความเครียดปานกลาง สูง หรือรุนแรง

ผู้ดูแลที่มีความเครียดระดับปานกลางขึ้นไป มีแนวโน้มที่จะรายงานว่ามีการใช้วาจารุนแรงต่อเด็กมากกว่ากลุ่มที่มีความเครียดต่ำ (ร้อยละ 48 เทียบกับร้อยละ 23; Adj. OR = 3.11, 95% CI = 1.90–5.11) และมีแนวโน้มที่จะรายงานการลงโทษทางร่างกายมากกว่าเช่นกัน (ร้อยละ 28 เทียบกับร้อยละ 8; Adj. OR = 2.62, 95% CI = 1.36–5.04)

การศึกษานี้พบความสัมพันธ์ระหว่างระดับความเครียดของผู้ดูแลกับการใช้วาจารุนแรงและการลงโทษทางร่างกายต่อเด็กในครัวเรือน อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดสำคัญของการศึกษา ได้แก่ อคติจากการตอบเพื่อให้ดูดีในสังคม (social desirability bias) คำตอบที่ขาดรายละเอียด และความสับสนจากภาวะร่วมของปัญหาสุขภาพจิตที่อาจไม่ได้รับการควบคุม

คำสำคัญ: การใช้วาจารุนแรง, การลงโทษ, ผู้ดูแล, ความเครียดทางจิตใจ
ผู้วิจัย: โรฮานี เจ๊ะฮาซา, มานัสมีน เจ๊ะหนอก, ฮานีฟะห์ เจ๊ะอาลี, สุไฮดา แวเต๊ะ, นิสุไรดา นิมุ, คอลรียอ เจ๊ะแว, มาลินี ยามา, นูริน ดือเร๊ะ, วิทย์ วิชัยดิษฐ
วิธีวิจัย: การศึกษาเชิงภาคตัดขวาง
วารสาร: International Journal of Mental Health
ปีที่ตีพิมพ์: พ.ศ. 2566
ลิงก์ข้อมูลเพิ่มเติม: คลิกที่นี่เพื่ออ่านฉบับเต็ม