พฤติกรรมเด็กจากครอบครัวหย่าร้าง: บาดแผลที่มองไม่เห็น (Children’s Behavior from Divorced Families: The Invisible Wounds)

Abstract การหย่าร้างกลายเป็นปรากฏการณ์ที่พบได้บ่อยขึ้นในสังคมไทยและทั่วโลก โดยในช่วงปี พ.ศ. 2563–2568 ประเทศไทยมีอัตราการหย่าร้างสูงถึง 110,000–147,000 คู่ต่อปี ส่งผลให้เด็กหลายแสนคนได้รับผลกระทบจากการแยกทางของบิดามารดา บทความนี้ทบทวนและวิเคราะห์ผลกระทบทางพฤติกรรมและสุขภาพจิตของเด็กในครอบครัวหย่าร้างในบริบทสังคมไทย โดยรวบรวมข้อมูลจากแนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง

ผลการวิเคราะห์พบว่าผลกระทบต่อเด็กมีความซับซ้อนและหลากหลาย ทั้งด้านพฤติกรรม อารมณ์ และสัมพันธภาพทางสังคม หากไม่ได้รับการดูแลที่เหมาะสมอาจทวีความรุนแรงขึ้นในระยะยาว อย่างไรก็ตาม งานวิจัยชี้ให้เห็นว่า คุณภาพของการเลี้ยงดูมีความสำคัญมากกว่าโครงสร้างครอบครัว โดยเด็กจากครอบครัวเดี่ยวที่ได้รับการดูแลอย่างดีมีแนวโน้มมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าเด็กจากครอบครัวที่ครบถ้วนแต่มีความขัดแย้งรุนแรง นอกจากนี้ วัฒนธรรมไทยที่มีระบบครอบครัวขยาย โดยเฉพาะบทบาทของปู่ย่าตายาย สามารถช่วยบรรเทาผลกระทบเชิงลบจากการหย่าร้างได้ บทความนี้เสนอแนะให้มีการสนับสนุนจากนักจิตวิทยา นักสังคมสงเคราะห์ ครู และผู้ที่เกี่ยวข้อง เพื่อช่วยเหลือเด็กและครอบครัวที่เผชิญกับการหย่าร้างอย่างเป็นระบบ

Keywords การหย่าร้าง; เด็กและเยาวชน; พฤติกรรม; ครอบครัวแตกแยก; สุขภาพจิตเด็ก

Author ปรินทร ศิริเอี้ยวพิกูล

Year: 2568

ระเบียบวิธีวิจัย: บทความวิชาการ (Review Article)

แหล่งที่มา: วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม ปีที่ 3 ฉบับที่ 5 (กันยายน–ตุลาคม 2568) https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JISDIADP/article/view/3693